خطبه - 194 از خطبه‌هاى امام عليه السّلام كه در باره صفات منافقان ايراد فرموده . ( 375 ) خداوند را بر توفيقى كه بر اطاعتش داده و حمايتى كه در جلوگيرى از نافرمانيش كرده ستايش مىكنيم و از او مىخواهيم كه نعمتش را كامل و دست ما را به ريسمان محكمش متصل سازد ، و گواهى مىدهيم كه محمد صلى اللّه عليه و آله و سلّم بنده و فرستاده او است همو كه در راه رضاى حق در هر گونه شدت و ناراحتى فرو رفت ، و جام مشكلات و سختيها را نوشيد ، در حالى كه بستگان و نزديكانش متلون و ناپايدار ، و بيگانگان در دشمنيش مصمم بودند اعراب براى نبرد با او زمام مركبها را رها ساخته ، با تازيانه به پهلوى آنها مىزدند ، تا اين كه از دورترين نقطه و پر فاصله‌ترين خانه ، دشمنى خويش را در برابرش قرار دادند . اى بندگان خدا ! شما را به تقوا و پرهيزكارى سفارش مىكنم ، و از منافقان بر حذر مىدارم زيرا آنها گمراه و گمراه كننده‌اند . خطاكار و خطا اندازند ، به رنگهاى گوناگون بيرون مىآيند ، و به قيافه‌ها و زبانهاى متعدد خودنمائى مىكنند ، از هر وسيله‌اى براى فريفتن و درهم شكستن شما استفاده مىكنند ، و در كمينگاهى به كمين شما مىنشينند ، بد باطن و خوش ظاهرند ، و در نهان براى فريب مردم گام بر مىدارند . از بيراهه‌ها حركت مى كنند و گفتارشان به ظاهر شفا بخش ، اما كردارشان دردى است درمان ناپذير ! بر رفاه و آسايش مردم حسد مىورزند و ( اگر بر كسى ) بلائى وارد شود خوشحالند ، و اميدواران را مأيوس مىكنند آنها در هر راهى كشته‌اى دارند و در هر دلى راهى و در هر مصيبتى اشك ساختگى مىريزند . مدح و تمجيد را به يكديگر قرض مىدهند و انتظار پاداش و جزا مىكشند اگر چيزى بخواهند اصرار مىورزند ، و اگر ملامت كننده پرده درى مىنمايند .